X
تبلیغات
رایتل

چندوقتی بود که فکر میکردم راجع به این موضوع... چیزایی رو فهمیدم از خودم که خب شاید از نظر بقیه یا تعداد کمی خوب باشه ولی دیدم که داره من رو، یعنی ته مغزم رو عذاب میده و باعث میشه احساس رضایت همیشگی رو نداشته باشم...

من فهمیدم که من معتاد شدم به کار! یعنی واژه ی  workaholic در موردم صدق میکنه.. و این چیزیه که کم و بیش در من بوده منتها این ماههای اخیر به اوج خودش رسید و همین باعث اذیتم شد. همه ی اینا  مسببش رو یه چیز و یه نفر میدونستم... کسی که باعث شده بود من فکر کنم دارم بیهوده میدوئم، پولی که درمیارم کافی نیست، باعث شده بود از شغلم و جایگاهم بدم بیاد و نمیدونم کسی یادشه یا نه که چندروزی حسابی بهم ریخته بودم... و بعد از اون به صورت معجزه آسایی دقیقا ظرف یک هفته پیشنهادات کاری عجیب و پرپول سمتم سرازیر شد یکیش همون سوپروایزری بود که فوق العاده کار مشکلی بود و اصلا حتی یه درصدم فکر نمیکردم که اونهمه مسئولیت داشته باشه...

و من خودمو به چالش کشیدم... صبح تا شب خودم رو با کار خفه کردم درحالیکه پایان نامم هم لنگ در هوا مونده بود و اون رو هم درجریانین که چطوری از اول شروعش کردم( این چیزیه که ابدا ازش پشیمون نیستم و تنها تصمیم درستی بود که توی اون دوره ی چالش گرفتم) 

توی عید، و مخصوصا توی سفر و راه که وقت زیادی برای فکر کردن و مشورت با مارس عزیزم داشتم خیلی فکر کردم...دیدم تقریبا شیش ماه حسابی خودمو اذیت کردم. بیخود و بیجهت تایمم رو پر کردم. مسئولیت هایی رو برعهده گرفتم که گرچه پیشرفت کاری محسوب میشد و حساب بانکیم در عرض شیش ماه اونقدری شد که توی خواب هم نمیدیدم روزی بتونم این رقم رو دربیارم، ولی خستم میکرد.  دیدم من آدمش نیستم. فکر کردم که خب اکی به خودم و بقیه ثابت کردم اگه بخوام میتونم. اگه بخوام میتونم راحت تارگت هشت رقمی بزنم حتی. ولی رسیدم به جایی که خودم رو از بیرون نگاه کردم. تموم اون شیش ماه آخر سال من فقط دوییدم! بدون اینکه تایم درست برای ورزشم بذارم. برای مارس وقت بذارم حتی. حتی بتونم جشنای ریز و کوچولو رو هندل کنم...تمام مدت بااینکه وقتم پر بود بازم احساس بیهودگی میکردم و همش دنبال این بودم که یه جوری تایم خالی آخر شبم رو هم پر کنم که نتیجش شد ترجمه گرفتنای حجیم از دانشجوها و حتی تایم ظهرمو هم با شاگردای خصوصی پر کرده بودم.. و میدونی چیه؟ بازم احساس پوچی میکردم. فکر میکردم درواقع دارم هیچ کاری میکنم! انگار که هیچ کدوم از این فعالیت ها به چشمم نمیومد! با خودم فکر کردم که چرا؟؟ چون من باید واسه خودم تایم بذارم! باید بتونم مثلا نقاشی کنم، با خیال راحت ماسک صورت بذارم، صبح ها دیر بلند شم، و این وسط چند ساعتی از هفته کار کنم. پول کم دربیارم ولی مطمئن باشم که روحم ارضا شده با انجام کارایی که دوست دارم! و دیدم من آدم این مدلی زندگی کردن نیستم! تصمیم سختی بود.. پول زیاد بهم مزه کرده بود. میتونستم بی دغدغه برخلاف تمام سالهای گذشته خرج کنم، هدیه بخرم، و خیلی چیزای دیگه که قبلا با حقوق کم برام میسر نبود... ولی دیدم نمیخوام اینطوری ادامه بدم. من تصمیم گرفته بودم کتاب بخونم بیشتر، فیلم ببینم، ساعت ورزشیم رو بیشتر کنم، برای دخترک چشم سیاه که داره به دوران حساسی نزدیک میشه و دلش تفریحات جدید بیرون از خونه میخواد وقت بذارم. و همه ی اینا مثه یه حباب تو هوا ترکیده بود و فقط خودمو با کار خفه کرده بودم...

توی همون عید، نمیخواستم دیگه بیشتر طول بکشه و تصمیمم باز عوض شه، به سوپروایزر آموزشگاه اصلی پی ام زدم... ازش عذر خواستم که توی تعطیلات دارم مزاحمش میشم... گفتم برام تغییراتی پیش اومده که میخواستم تایم کاریم کمتر باشه... کل هفته ام رو پر کرده بودم که ازش خواستم دو روز فقط بهم کلاس بده...

بعدش زنگ زدم به مدیر آموزشگاهی که خودم سوپروایزرش بودم. سخت ترین کار همین بود. چون اون برای من یه پیشرفت خیلی بزرگ بود... فک کن بتونی بگی توی همچین سن کمی سوپروایزر بودی، توی طرح کردن سوال و برنامه چیدن کلاسا و استخدام موقت مدرسا و خیلی چیزای دیگه تجربه داری و از اون مهمتر یه حقوق ماهیانه ی خیلی خوب داری.... ولی این کار دقیقا چیزی بود که بیشترین انرژی رو ازم میگرفت...

زنگ زدم و گفتم که نمیتونم دیگه ادامش بدم. نه که نتونم، یا از عهده اش برنیام، نمیخوام، نمیخوام که اینهمه خسته شم... مدیر بهم گفت که بد موقعی بهش گفتم.. گفت یه چند هفته دیگه مخصوصا حالا که شروع ترم جدیده و باید برنامه بریزیم بمونم و بعدش یه فکر دیگه میکنه. حتی پیشنهاد داد که حقوقمو ببره بالاتر ولی گفتم مشکلم پول نیست...


آموزشگاهی که دم فروشگاه مارس هست رو هم خواستم کنسل کنم، ولی خب چون نزدیک به مارسه و چندتا دلیل دیگه، کنسلش نکردم منتها  خواستم فقط یه کلاس بهم بدن و تموم...


70 درصد از کاری که کردم و تصمیمم راضی ام. میدونم که یهویی یه حجم زیادی از حسابم کاسته میشه و میشکنه! ولی در عوض خیلی چیزای دیگه به دست میارم.. بیریتنی همیشه میگه واسه بدست اوردن یه سری چیزا باید چیزای دیگه رو از دست بدی... من باید زندگی بی دغدغه و آروم داشته باشم. باید هروقت دلم میخواد بیدار شم. باید بدونم که میتونم سه روز در هفته بی دغدغه و عجله ورزش کنم...باید شبام خالی باشه تا بتونم برنامه های سوپرایزی بچینم واسه رابطم، واسه خودم حتی! من توی اون شیش ماه حتی نشده بود خرید درست حسابی برم! شبا بعد از کلاسم که خیلی هم دیر بود تند تند دو سه جایی سر میزدم و با عجله خریدمو تموم میکردم!

اگه یه روزی باز خسته شدم، میدونم که میتونم برگردم به همون روزا، ولی فعلا این چیزی نیست که بخوام... شیش ماه اول سال جدید، پر از کارای فانه، بدون دغدغه ی کار، با خیال راحت و تایم خیلی آزاد...این چیزیه که فعلا میخوام! 

+ date چهارشنبه 18 فروردین 1395time 16:03 by eskey
این مطلب توسط نویسنده آن رمزگذاری شده است.
برای مشاهده آن احتیاج به وارد کردن رمز عبور دارید.
رمز عبور:
+ date دوشنبه 16 فروردین 1395time 14:27 by eskey | نظرات (16)

long time no see !!

دلم برای وبلاگم و نوشتن تنگ شده بود! هیچ فکر نمی کردم روزی بیاد که نزدیک دو هفته بگذره و من حتی به مدیریت وبلاگم هم سر نزنم!


باورم نمیشه تعطیلاتم داره تموم میشه! باز خوشحالم  که یه هفته بعد از عید هم آفم! ولی خب کافی نیست آخه!


اتفاقای خیلی زیادی افتاده! تمام مدت توی ذهنم پست می نوشتم ولی خب دسترسی به نوشتن نداشتم! 

 تجربه های خوب و هیجان انگیز و چیزای جالب و جدید... اوف! هجومی از چیزای مختلف الان توی مغزم هستن که نمیدونم چطوری راست

 و ریستشون کنم!



سفره ی هفت سینم همونطور که میخواستم پر از گل بود! بوی سنبل و لاله و شب بو  توی کل خونه پیچیده بود! شاخه های بید خونگی هم گرفته بودم که قراره بعدا با خودم ببرم توی خونه ی خودمون...


.........................................................

روز اول عید، درست وسط مهمونی یه اتفاقی افتاد که من به مارس گفتم منو هرچه سریعتر ببر یه جایی که هیچکی نباشه وگرنه همینجا وسط جمع گریه میکنم همه میفهمن! 

به زووووور جلوی اشکامو گرفته بودم و طبق معمول خواهر کوچیکه که خیلی هوامو داره فهمید که طبیعی نیستم ولی خب فرار میکردم تا توضیحی ندم.. 

مارس منو برد خونه ی خودمون که کسی نبود! فک کنم دو ساعت شد که توی آشپزخونه پشت میز نشسته بودم و اشک میریختم! مارس مدام دلداریم میداد طفلی ترسیده بود و نمیدونست چیکار کنه ولی من اشکام بند نمیومدن! یادمه که میز خیسه خیس شده بود و یه دایره ی بزرگ از اشک روی شیشه اش افتاده بود! 

وقتی مارس دید هیچ رقمه نمیتونه آرومم کنه بهش گفتم که بهتره بره از کنارم و بذاره خودم آروم شم! اونم چون خیلی خسته بود رفت توی اتاقم دراز کشید!

یه ساعت دیگه ای هم به همون منوال گذشت و خب طبق معمول همیشه با خودم گفتم خب که چی؟ میتونی کاری کنی؟؟ گریه چیزی رو درست میکنه؟؟ میخواستی سبک بشی که شدی! حالا نمیشه که روز اول عید که اونهمه منتظرش بودی اینجوری به فاک بره! میخوای اینطوری باشه روز اول بهارت؟ تا شب هم بشینی گریه کنی هیچ اتفاقی نمیفته! 

اینطوری شد که با بیحالی از جام بلند شدم. رفتم دست و روم رو شستم! رفتم سراغ کمد لباسام. نخواستم که لباسای نو رو بپوشم حس میکردم باید توی زمان مناسبتری اونا رو افتتاح کنم! یه لباس قرمز بهترین انتخاب بود! موهامو صاف و لخت کردم و یه آرایش جون دار و قرمز! 

رفتم دیدم مارس خوابیده.... دلم واسه خوابیدن تنگ شده بود اون لحظه!

توی اینه ی اتاقم خودم رو دیدم. راضی بودم از چیزی که پوشیده بودم و میک آپم.. مدام توی ذهنم مثل همیشه و قبل حرف میزدم و میگفتم این که چیزی نیس از این بدتراشو گذروندی... قوی باش.. گریه ات رو کردی بیشتر از این دیگه بیمزست!


مارس رو صدا کردم... با چشای بسته جوابم رو داد.. گفتم بلند شو بریم مهمونی... منو نگاه کرد چشاش گشاد شد! گفت دارم خواب میبینم؟؟ گفتم نه بیداری...

منو گرفته بود توی بغلش میگفت خوب شدی؟؟؟ میگفت که من داشتم خودم رو آماده میکردم که تا چند روز دلداریت بدم و برنامه های شاد بچینم تا حالت خوب شه!!!

گفتم من همینطوری ام!  نمیتونم بیشتر از چند ساعت غصه بخورم تواناییش رو ندارم!


و اینطوری شد که بقیه ی مهمونیمون رو به خوبی و خوشی ادامه دادیم!!!!



........................................................



سفرم فوق العاده بود! آدمای جدیدی رو دیدم، غذاهای جدید خوردم، جاهای جدید رو شناختم... کنار یه رودخونه ی فوق العاده زیبا و خوش رنگ ساعت ها تایم گذروندم! شبا تا دیروقت کنار آب و توی خیابونای قدیمی قدم زدم، بستنی خوردم و موزیک گوش دادم! یه جشن عقد رفتم و رقصیدم! توی تمام اینا هم مارس عزیزم کنارم بود و همراهیم میکرد.. توی راه که خیلی هم طولانی بود با مارس کلی حرف زدم! راجع به هر چیزی! و اونم به حرف افتاده بود! 

راه رو برای رانندگی تقسیم کرده بودم! اولش قبول نمیکرد و میگفت خسته میشی ولی من زیر بار نرفتم گفتم اگه بنا به خستگیه هردو در کنار هم خسته میشیم... البته سهم اون بیشتر بود توی رانندگی ولی خب سر ساعت های مشخص جامون رو عوض میکردیم و اون گاهی میخوابید و وقتی بیدار میشد بهم میگفت چقد خوبه که خودش به تنهایی رانندگی نمیکنه!


توی جمع مهمونی های اون سفر، خانواده ی مارس و خودش برام سنگ تموم گذاشتن! یعنی به لحاظ احساسی مدام حواسشون به من بود و بهم محبت میکردن.. ازم مدام  میپرسیدن که همه چیز مرتبه یا نه...

پدرش به محض اینکه میرفتم کنارش شروع میکرد به انگلیسی حرف زدن! من راستش یکمی خجالت میکشیدم بین  اونهمه آدم غریبه برای بار اول! ولی خب پدرش از اینکه به بقیه فخر بفروشه و بهشون بگه که انگلیسی بلده لذت میبره و منم از این موضوع استفاده میکنم و میذارم که خوشحال باشه!!! 

تمام اون لحظه ها به این فکر میکردم که بیام به بقیه یه نصیحت مامان بزرگی کنم:)) بگم که این که میگن ازدواج با یه نفر نیس با یه خانوادس واقعا درسته! من تا قبل از مارس توی رابطه ی قبلیم به این موضوع اعتقادی نداشتم... میگفتم همین که دوست داشتن باشه بین دو نفر کافیه... بعد ولی کم کم رویه ام عوض شد تا رسیدم به اینجا... و وقتی میدیدم اونجا چقدر پذیرفته شده ام و چه همه مهمه این موضوع خواستم بگم که خانواده واقعا واقعا واقعا مهمه... از اینکه توی جمعی بودم که بهم احساس امنیت میدادن واقعا حس خوبی داشتم... 



تعطلاتم به همین منوال گذشته تا امروز...

+ date چهارشنبه 11 فروردین 1395time 16:03 by eskey | نظرات (14)

فکر می کنید چی؟ 

بالاخره سهم سفر نوروزی من هم به دستم رسید! آنهم توی روزهایی که عاشقشان هستم!


من و مارس عزیزم راهی دومین سفر متاهلی مان میشویم! 


چراغ خانه ام را روشن نگه دارید!

تا بعد :)



...................................

کامنتهای پست قبل بخاطر یه شکل و یه محتوا بودن, بی جواب تایید شدن, با اینحال متشکرم از تبریکای قشنگتون :-*

+ date سه‌شنبه 3 فروردین 1395time 23:42 by eskey

باورم نمیشه الان که دارم مینویسم 90 درصد کارای لیستمو انجام دادم! امروز به محض اینکه چشامو باز کردم تا همین الانه الان داشتم دوندگی میکردم! خب کل دیروزتا عصر رو نشستم فیلم دیدم و هیچ کاری نکردم تا برم مهمونی ! فک میکردم که امروز انجامشون میدم. دادم ولی الان از کمردرد نمیتونم درست بشینم! 


باورترم نمیشه که فقط هفت ساعت و خورده ای مونده تا 94 تموم شه! 

94 عزیز و دوست داشتنی! پر از اتفاقای هیجان انگیز و فوق العاده! دوست داشتم یه پست عکس دار و جمع بندی به رسم هرسال میذاشتم ولی واقعا فرصتش نشد.

از همین روزای اولش پر از هیجان و اتفاقای خوب بود تا همین دیشب که با یه مهمونی فوق العاده ی رقص دار تموم شد! پسرخالهه یه بارکی تصمیم گرفته بود تولد و شب عرسیش رو یکی بگیره. یعنی عروسی که نمیشه اسمشو گذاشت چون میخواستن بدون هیچ مراسمی برن سر خونه زندگیشون و خب متقارن شد با تولدش... و اینطوری شد که من و مارس دیشب آخرین مهمونی متاهلیمون رو رفتیم...

اونجا کسایی بودن که مارس رو برای بار اول میدیدن. هربار که بی هوا برمیگشتم میدیدم که آدما دارن با لبخند راجع به ما حرف میزنن و چندتاییشون اومدن بهمون گفتن که چه همه به هم میاییم و یه عالمه تعریفای حال خوب کنه دیگه! 

دیشب توی همون بلبشوی رقصیدن و خاموش روشن شدن نورهای هزاررنگ سر مارس رو گرفتم بین دستام و گفتم میدونی چقدددددر خوشحالم که کنارمی؟ میدونی چقدر از داشتنت و بودنت خوشحالم؟؟ 

توی تموم ثانیه هایی که شونه به شونه ی هم بالا پایین میپریدیم من لحظه هامون رو میبلعیدم! فکر میکردم که زندگی خیلییی کوتاهه و تموم خوشیش به همین لحظه هاست!


آره! اینطوری ما 94 رو به پایان رسوندیم و سال سرنوشت ساز و خوش یمن ما به پایان رسید...من هر لحظه ی نود و چهار رو خوشبخت تر از قبل بودم!

امید دارم و مطمئنم سال جدید برای ما بهتر از هروقت دیگس.. سالی که تلاش میکنیم تا قدم های اول همخونه شدن رو برداریم.. یه راه سخت و طولانی...


آرزو میکنم نود و پنج برامون پر ازسلامتی،  سفرهای هیجان انگیز، پول های یهویی و گنده، عشق فراااااوون باشه... برای شما هم از ته قلبم آرزوی شادی میکنم. آمین :)

 بهارتون مبارک بچه ها. پر از انرژی باشید :)

+ date یکشنبه 1 فروردین 1395time 00:28 by eskey | نظرات (7)

همین الان که دارم می نویسم، از خرید برگشتیم. چراغ اتاقم خاموشه و مارس خوابیده!هر از گاهی دستمو میگیره و نوازش کوتاهی برقرار میشه!


لباسای مورد علاقمو خریدم! یکمیش مونده که ترجیح میدم صبح خرید کنم...


مارس از بیرون و شلوغی و خرید خوشش نمیاد! اینو البته نگفته ولی من فهمیدم. اون آدمی نیس که خوشش بیاد تو بیرون و بین مغازه ها وقت بگذرونیم...

من خودم هم همیشه دوست نداشتم که اینجور وقتا همراه خودم بکنمش.. یعنی اون قبل تر ها میرفتم خودم چیزایی که دوست داشتم رو انتخاب میکردم و مارس فقط نظر نهایی رو میداد. با خودم میگفتم لزومی نداره حالا چون پارتنرمه پایه ی همه چی باش ه با من... درسته که مردهای زیادی وجود دارن که همراه خانوماشون یا جی اف هاشون چندساعت هم بیرون برای خرید بچرخن براشون مهم نیس ولی من دوست نداشتم اینو.. و بعدها هم فهمیدم که مارس هم خودش اهلش نیست...


هربار که پیش میاد و ما اجالتا میریم خرید دوتایی... آخراش میبینم که کلافه شده.. کمتر حرف میزنه و جواب نمیده به سوالام... راستش اوایل خیلی ناراحت میشدم. بعد کم کم با خودم گفتم تو خودتم میدونستی که شاید مردا از این کار خوششون نیاد و مراعات میکردی حالا هم که میبینی واقعا خوشش نمیاد پس گیر نده بهش...

حالا هربار که بیرونیم وقتی از قیافش میفهمم خسته شده میگم برگردیم، حتی اگه وسط خرید کردن باشیم...با خودم میگم این آدم اصلا اهل خرید و بیرون نیس، همینم که میاد بخاطر من میاد و تحمل میکنه پس من بهتره این پارتش رو ببینم و یادم بمونه که میتونست کلا نیاد!
فکر میکنم حالا که اون بخاطرم داره کاری میکنه که دوست نداره منم باهاش راه بیام و توقع بیشتر از این نداشته باشم!

+ date پنج‌شنبه 27 اسفند 1394time 21:13 by eskey